به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ شاید مهم ترین معضل کنونی منتخبین مردم در مناصب مختلف این است که نمی توانند یک واقعیت مهم را هضم کنند «که بعد از انتخاب شدن، نماینده تمام مردم هستند نه جمع هواداران یه حزب مطبوع» این مهم باعث می شود که جایگاه های مهم نمایندگی مردم و جامعه به جایگاه نمایندگی یک قشر خاص تنزل یابد و بخش زیادی از جامعه احساس قرابتی با رئیس جمهور یا نماینده مجلس نداشته باشند و سرمایه اجتماعی که باید در لوای جمهوریت و ثمره آن ایجاد شود دچار انشقاق شود.
حسن روحانی اما به نسبت سایر اسلافش این مسیر را با شیب و شتاب بیش تری طی می کند، مسیری که رئیس جمهور مردم را بعنوان تریبون یک حزب یا جریان خاص در سطح جامعه معرفی می کند، اما این تمام افول جایگاه رئیس جمهوری یک ملت نیست.
بازخوانی سخنرانی های حسن روحانی در دوران ریاست جمهوری اش حاکی از این است که هیچ اهمیت و عظمت جایگاه خود را درک نکرده است و البته در آستانه انتخابات های مختلف این جایگاه به پایین ترین حالت ممکن تقلیل پیدا کرده است و البته فراتر از تقلیل می شود به تخریب هم اشاره کرد: 1. تخریب جایگاه خود 2. تخریب سایر ساختارهای نظام
اسلامی تک حزبی نیستیم، انتخابات انتصابات نیست.
در نگاه اول به نظر می رسد صحبت های رئیس جمهور کاملا درست است، انتخابات ایجاب می کند فرصت تضارب آرا و حضور احزاب مختلف در انتخابات فراهم شود، اما جملات انکاری و از موضع تردید پراکنی در جامعه به نظر نمی رسد از وظایف رئیس جمهور باشد، این صحبت ها همه تخریب روندیست که حسن روحانی خود ماحصل این روند است و اگر روند یا مکانسیم مشکل دارد پس آقای روحانی باید به انتخاب شدن خودش نیز واکنش انکاری داشته باشد، بدیهه سرایی رئیس جمهور مبنی بر این که «انتخابات انتصابات نیست» نه برای دلگرم کردن مردم که بالعکس است وگرنه همه می دانیم جملاتی که از زبان رئیس جمهور بیان می شوند باد آورده نیستند و حاصل چندین سال تجربه و چندین ماه مشاوره است.
بزرگ ترین خطر برای دموکراسی«انتخابات فرمایشی»
البته جای بسی خوشحالی است که طرفداران نظریه ریاست جمهوری مادام العمر هاشمی رفسنجانی امروز به این نتیجه رسیده اند که انتخابات باید آزاد باشد ولی این استفاده غیر اخلاقی رئیس جمهور در تضعیف و تخریب فرآیند انتخاباتی و رادیکال کردن فضا توسط شخص دوم کشور نشان از عمق فاجعه ای دارد که سطح نگاه و کنش رئیس جمهور را به این شدت تنزل می دهد.
گویا شخص رئیس جمهور از فرآیند احراز صلاحیت ها به شدن نگران و دلخور است راستی چه ارتباطی بین او و افرادی وجود دارد که همه به دلایل مالی، اخلاقی یا امنیتی با مهر وزارت اطلاعات یا نیروی انتظامی رد صلاحیت شده اند؟آیا نماینده مردم باید حامی مجرمین و متهمین با پرونده های مختلف و سوابق منفی متفاوت باشد؟
مجلس هم برای شما باشد نوش جانتان
منظور رئیس جمهور از شما کیست؟ ما و شما ؟ آیا او نماینده همه نیست؟ آیا دامن زدن به دو قطبی از سمت رئیس جمهور عقلانی است؟ تا الان که مجلس در اختیار همفکران دولت بوده است آیا گلی به سر مملکت زده اند که امروز این چنین رادیکال همه را متهم می کنند، نظام را به تک حزبی بودن متهم می کنند؟
چه اتفاقی حسن روحانی را به اینجا رسانده است که این چنین به انتخابات و فرآیندها حمله ور می شود؟ آیا همه این ترس و وحشت از انتخابات بواسطه عملکرد ضعیف او و دولتش نیست؟
این که امروز حسن روحانی مجلس را تقدیم به منتقدانش می کند نه از روی اعتقاد به تضارب آرا، نه از روی اختیار و علاقه که از روی ضعف عملکردی و باخت کارزار انتخابات قبل از شروع آن است و این سرنوشت وعده دادن های بی اساس و بی برنامه دولت و مجلسی است که بنیان ها و آرمان های نظام اسلامی را فدای مطامع گروهی می کند.
کسانی که تاریخ 40 ساله انقلاب را درک نکرده اند و یا مطالعه نکرده اند شاید نمی دانند اما جناب رئیس جمهور بدانند حافظه تاریخی اکثریت جامعه هنوز یاری می کند و مردم خوب یادشان است سیاست های مقابله تند با منتقدین از جانب کدام تفکر بود! مردم خوب یادشان است که مهم ترین تهدید جمهوریت چیست و از جانب چه کسانی مطرح می شد؟ دست و پا زدن های دولت و اصلاح طلبان آخرین تلاش های قبل از باخت است باختی که اولین و آخرین مقصرش عملکرد های دولتی و مجلس است و نه هیچ توهم توطئه و مهندسی دیگر!
